24 Ιουλίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#56

6/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

Γιατί αυτό το τεύχος είναι όπως είναι
τεύχος 49, 12/2015

 

Όσοι παρακολουθούν τα όσα λέγονται σε αυτό το περιοδικό θα έχουν πια καταλάβει την περίεργη σχέση μας με αυτό που λέμε «παγκόσμιος πόλεμος». Σε κάθε περίπτωση, δεν είμαστε οι τύποι που περιμένουν την ώρα που το τουρκικό κράτος θα ρίξει ένα αεροπλάνο της μητέρας Ρωσίας για να πάρουμε τα ύφος «τα λέγαμε εμείς», λες και η ορθότητα των όσων λέμε εξαρτάται από το αν «θα γίνει» ή «δεν θα γίνει» παγκόσμιος πόλεμος.

Από την άλλη ακολουθούμε το θέμα σαν τα κυνηγόσκυλα. Ήδη στο προηγούμενο τεύχος, για παράδειγμα, είχαμε προειδοποιήσει ότι η κατάσταση στη Συρία είναι έκρυθμη, ότι η εγκατάσταση ρωσικής βάσης είναι πρωτοφανής, ότι τίποτα καλό δεν προμηνύεται για το μέλλον, όταν όλα αυτά δεν ήταν παρά ακατανόητα μονόστηλα. Η μέθοδός μας είναι στη βάση της απλή: η αντιμετώπιση γεγονότων που κατά τα ειωθότα εκλαμβάνονται ως στιγμιαία και πρωτοφανή πρέπει να γίνεται ιστορικά και ταξικά. Όσο πιο στιγμιαία και πρωτοφανή παρουσιάζονται τα γεγονότα, τόσο πιο βαθιά ιστορική πρέπει να είναι η αντιμετώπισή μας.

Κι έτσι, το «ουκρανικό ζήτημα», που για τους πολλούς είναι ζήτημα «φασιστών Ουκρανών» εναντίον «δημοκρατικής Ρωσίας», για εμάς είναι ζήτημα Κριμαϊκού πολέμου (1853) και ελληνικής εκστρατείας στην Ουκρανία (1919). Το «κυπριακό ζήτημα», που για τους πολλούς είναι ζήτημα «επίσκεψης Τσίπρα στην Τουρκία» είναι για εμάς ζήτημα «Στρατηγικής της Ανατολικής Μεσογείου». Η μάχη της Συρίας που για τους πολλούς είναι ζήτημα ISIS, είναι για εμάς ζήτημα «μεγάλης σκακιέρας» και δέκατου ένατου αιώνα.

Γενικότερα, το ζήτημα του γενικού διακρατικού πολέμου όλων εναντίον όλων που ξεκίνησε από την πτώση του ανατολικού μπλοκ και μετά, ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε σε αυτό το περιοδικό από τη σκοπιά «του τελευταίου σημαντικού γεγονότος» που συγκεντρώνει τα φώτα της επικαιρότητας. Έχουμε στο μυαλό μια προσέγγιση σαν και εκείνη που χρησιμοποίησε ο Eric Hobsbawm για να ξεμπερδέψει με τα περίπλοκα αίτια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου: «Χρειάστηκε», μας λέει,

 

μια εικοσιπενταετία για να διαιρεθεί η Ευρώπη σε δύο εχθρικά μπλοκ, από το σχηματισμό της Τριπλής Συμμαχίας (1882) έως την ολοκλήρωση της Αντάντ (1907). Δεν έχουμε λόγο να παρακολουθήσουμε αυτή τη διαδρομή, ή τις μεταγενέστερες εξελίξεις στις δαιδαλώδεις λεπτομέρειές τους. Καταδεικνύουν απλώς ότι την περίοδο του ιμπεριαλισμού οι διεθνείς τριβές ήσαν παγκόσμιες και ενδημικές, ότι καμία χώρα (...) δεν γνώριζε σε ποια ακριβώς κατεύθυνση την οδηγούσαν οι διαπλοκές των δικών της συμφερόντων, φόβων και φιλοδοξιών, με τα συμφέροντα, τους φόβους και τις φιλοδοξίες των άλλων δυνάμεων και, ενώ ήταν γενική η αίσθηση ότι οδηγούσαν την Ευρώπη σε έναν μείζονα πόλεμο, καμία από τις κυβερνήσεις δεν ήξερε τι ακριβώς έπρεπε να κάνει.1

 

Είναι κατά τη γνώμη μας προφανές ότι, από κάποια κακιά κέντα, έχουμε βρεθεί να ζούμε για δεκαετίες μέσα σε κάποιες «δαιδαλώδεις λεπτομέρειες» της ιστορίας των διακρατικών ανταγωνισμών. Και είναι τραγικό, αλλά αληθινό: αυτές οι λεπτομέρειες, όσο σήμερα αλέθουν ζωές, τόσο στο μέλλον θα θεωρούνται λεπτομέρειες. Από την άλλη όμως, η «γενική διαπλοκή συμφερόντων φόβων και φιλοδοξιών», δεν είναι εντελώς ανεξιχνίαστη. Η εμπειρία μας δείχνει ότι ακόμη και αν ένα καπιταλιστικό κράτος δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει «ακριβώς», μπορεί μια χαρά να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει γενικώς!

Το ελληνικό κράτος για παράδειγμα, διαθέτει μια γενική γραμμή αντιμετώπισης του λαβύρινθου των διακρατικών σχέσεων. Είναι μια γραμμή που έχει χαραχτεί από την ιστορική και κοινωνική του φύση και ακολουθείται με διάφορες παραλλαγές επί δεκαετίες. Αυτό το σημαντικό σημείο θα έπρεπε επιτέλους να έχει γίνει κατανοητό, τουλάχιστον μετά από την «πρώτη φορά αριστερά», που όχι μόνο δεν άλλαξε τίποτα στον τρόπο άσκησης της εξωτερικής πολιτικής, αλλά προανήγγειλε αυτή την σταθερότητα με κάθε τρόπο. Πριν ακόμη από τις εκλογές του Γενάρη 2015, ο μελλοντικός υπουργός εξωτερικών κύριος Κοτζιάς πρότεινε ότι η «νέα εξωτερική πολιτική» του ελληνικού κράτους έπρεπε «να αναπτύξει τις σχέσεις της με την Αίγυπτο, το Ιράν και το Ισραήλ». Η δε προσοχή της έπρεπε «να επικεντρωθεί στο κύριο θέμα στην περιοχή που είναι η επιθετικότητα που επιδεικνύει η Τουρκία στο τόξο Θράκη – Αιγαίο – Κύπρος».2

Και πού ήταν το «νέο» και το «αριστερό» σε κάτι τέτοια; Ίσως παρακάτω, εκεί που ο ίδιος σημείωνε ότι «ήταν σοβαρό λάθος της Ελληνικής Κυβέρνησης η προτροπή ‘βομβαρδισμού’ κρατών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής». Δεν ξέρουμε αν το πιάνετε το υπονοούμενο, οπότε θα εξηγήσουμε: πρώτον, η «πρώτη φορά αριστερά» δεν θα άλλαζε τις αντιτουρκικές προκείμενες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και το έλεγε για να το ξέρουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι. Δεύτερον, ο Αύγουστος του 2013, που έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να λέμε ότι ήταν προτροπή βομβαρδισμού γειτονικών κρατών, ήταν αυτό ακριβώς, βάλτε μόνο τον βομβαρδισμό σε εισαγωγικά, δεν θα πάθει τίποτα.3 Τρίτον και σημαντικότερο, το ελληνικό κράτος, από τη μια είχε μάθει να αναγνωρίζει τη μάχη της Συρίας ως διαρκή ευκαιρία έκφρασης των αντιτουρκικών του σχεδίων στην περιοχή, από την άλλη όμως είχε αποκτήσει την νέα γνώση ότι αυτά τα σχέδια δεν θα πρέπει να ειπώνονται δημοσίως με τον τρόπο που ειπώθηκαν στιγμιαία τον Αύγουστο του 2013. Όχι. Εδώ είναι Ανατολική Μεσόγειος. Εδώ διαπλέκονται συμφέροντα, φόβοι και φιλοδοξίες, εδώ συγκρούονται γίγαντες, εδώ ξαναστρώνονται τα σύνορα του κόσμου και όλα αυτά ως «λεπτομέρειες της ιστορίας». Το ελληνικό κράτος περιμένει και ονειρεύεται. Μέχρι στιγμής τα όνειρά του βγαίνουν αληθινά. Για εμάς κάποια στιγμή θα γίνουν εφιάλτες.

Αλλά γιατί το λάθος του 2013; Γιατί ο αξιότιμος κύριος Βενιζέλος που νομίζει ότι είναι ο Ελευθέριος αλλά είναι ο άλλος, δημόσια κάλεσε σε βομβαρδισμό της Συρίας; Γνώμη μας είναι ότι εκείνο που είχε στο μυαλό του ήταν η προετοιμασία του εσωτερικού για πόλεμο στο εξωτερικό. Οπότε η γνώμη της «πρώτης φοράς αριστεράς», που αυτή τη στιγμή είναι η γνώμη του ελληνικού κράτους, διαφέρει από τη γνώμη του κυρίου Βενιζέλου μοναχά σε αυτό το ταπεινό: κατά τη γνώμη του κυρίου Κοτζιά, αυτή η προετοιμασία έχει ήδη συντελεστεί και μπορεί να επιστρατευθεί ανά πάσα στιγμή.

Το κακό είναι ότι κατά τη γνώμη μας έχει δίκιο. Αρκεί κανείς να δει τον ελληνικό χειρισμό της κατάρριψης του ρωσικού αεροπλάνου. Λίγο «τουρκικές παραβιάσεις», λίγο «κωλότουρκοι» που τώρα κάνουν στους Ρώσους ό,τι κάνουν τόσα χρόνια «σε εμάς», λίγο Κούρδοι και ανθρωπισμός, λίγο στρατηγός Σίσι και το πιάτο είναι έτοιμο. Όπως απέδειξε η ανάκληση του πρωθυπουργικού τιτιβίσματος, όλα τούτα είναι για κατανάλωση αποκλειστικά εσωτερική. Για τον «ελληνικό λαό» το θέμα «Τουρκία» είναι ήδη τόσο λυμένο που μπορεί η προετοιμασία πολέμου να γίνεται με τιτιβίσματα.

Γι’ αυτό αυτό το τεύχος είναι όπως είναι. Αφού σκεφτήκαμε όλα τα παραπάνω, ψάξαμε να βρούμε τι μπορεί να διαβάσει κανείς στα ελληνικά για το θέμα «ελληνοτουρκικές σχέσεις». Και βρήκαμε έρημο, ειδικά από τη μεριά μας. Πράκτορες, στρατηγοί, ειδικοί δημοσιογράφοι και καθηγητές πανεπιστημίου, λαλίστατοι. Το ανταγωνιστικό κίνημα σιωπηλό, έτοιμο να χάψει τα περί παραβιάσεων, πετρελαίων, ελληνικού κρατικού φιλοκουρδισμού και πάει λέγοντας. Αυτό το τεύχος προσπαθεί να γεμίσει όπως όπως τα κενά. Ξεκινάει με μια ιστορία του τουρκικού ’68, με στόχο να δείξει ότι «οι Τούρκοι» δεν είναι αυτό που μας λένε. Συνεχίζει με μια εξιστόρηση των δύο τελευταίων δεκαετιών των ελληνοτουρκικών σχέσεων με στόχο να δείξει ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική απέναντι στην Τουρκία, αντίθετα με ό,τι είθισται να νομίζουμε, είναι επιθετική και συνεχής «ακόμα και στο επίπεδο των φυσικών προσώπων», όπως λέγαμε και στην περίπτωση του μεσοπολέμου. Και καταλήγει με μια πολιτική αποτίμηση της συγκυρίας και των λόγων για τους οποίους το ζήτημα «Τουρκία» πρέπει να μας ενδιαφέρει.

Είναι σα να λέμε «τεύχος αφιέρωμα Τουρκία». Το ξέρουμε ότι δεν θα σώσει τον κόσμο, ότι αυτές είναι δουλειές που έπρεπε να έχουν γίνει από το 1990. Ξέρουμε όμως και ότι ζούμε στην εποχή μας και τον τόπο μας. Και ξέρουμε ότι πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Για όταν οι ελλείψεις μας, οι παρανοήσεις μας, τα κρατικά αυτονόητα και τα κενά στα κεφάλια θα χρησιμοποιηθούν εναντίον μας.

Γι’ αυτό αυτό το τεύχος είναι όπως είναι.

 

1 Eric Hobsbawm, Η Εποχή των Αυτοκρατοριών (1875-1914), ΜΙΕΤ, 2000, 491.

2 Νίκος Κοτζιάς, «Σκέψεις για τον Προσανατολισμό μιας Νέας Εξωτερικής Πολιτικής», pratto.gr,

7/12/2014.

3 Π.χ διαβάστε το «Πληροφορία, Μνήμη και Παγκόσμιος Πόλεμος στη Συρία», Antifa #43,

10/2014.