21 Σεπτεμβρίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#56

6/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

Mη φοβού
τεύχος 44, 23/12/2014

Έρχονται και γιορτές. Λεφτά δεν θα ‘χουμε και θα στριμωχνόμαστε. Μέχρι το επόμενο τεύχος, οι αρμόδιοι θα μας πρήξουν ασύστολα με τον τρόμο της εξόδου από την Ε.Ε. και βιντεάκια κυπριακών ATM που δεν βγάζουν λεφτά. Το όλο σκηνικό θα είναι βαλκανικά εφιαλτικό: τα παιδιά θα παίζουν ανέμελα, αλλά με τα περσινά παιχνίδια γιατί φέτος ο Αγιοβασίλης έφερε φάσκελο. Κατά τα άλλα, η φάτνη θα φωτίζεται από το φως της τηλεόρασης και ρίγη τρόμου θα διατρέχουν τις ραχοκοκαλιές των ενηλίκων. Κάτι τέτοιες δύσκολες ώρες, οι σοφές κούτρες που κατέβασαν τις έννοιες της «κρίσης δημόσιου χρέους», της «τρόϊκας», των «μνημονιακών», των  «αντιμνημονιακών» και του «κουρέματος», θα πρέπει να δακρύζουν από συγκίνηση.
Πράγματι άξιος ο μισθός τους. Ήδη, τα οφέλη που προκύπτουν από την πενταετή εκστρατεία σύγχυσης, δεν είναι και μικρά. Χάρις στη γλωσσοοικονομική εφευρετικότητα ετούτων εδώ, η καπιταλιστική κρίση και ο διακρατικός εμπορικός πόλεμος, τα πραγματικά αίτια πίσω από τον τρόμο, θα συνεχίζουν να περνούν απαρατήρητα. Οπότε οι «μνημονιακοί» θα μπορούν να τρομοκρατούν το ποίμνιο ισχυριζόμενοι ότι το σύστημα Τρόικα - Μνημόνιο - Κακία - Γερμανία θα μας αλλάξει ολονών τα φώτα αν το ποίμνιο ψηφίσει τους αντιμνημονιακούς. Οι αντιμνημονιακοί θα μπορούν να καθησυχάζουν το ποίμνιο υποσχόμενοι ότι το σύστημα Τρόικα - Μνημόνιο - Κακία - Γερμανία θα υποκύψει μπρος στο οικονομικό δαιμόνιο του διδύμου Μηλιός Σταθάκης, που στο κάτω κάτω είναι και καθηγητές πανεπιστημίου.
Όσο οι διάφοροι συνδυασμοί μπούφου - καθικάρας θα πουλούν και θα αγοράζουν το ποίμνιο, η σύγχυση θα συνεχίζει να κάνει τη δουλειά της. Το «μνημόνιο», δεν θα είναι το σχέδιο επιβίωσης των αφεντικών μας εις βάρος της ζωής της εργατικής τάξης, αλλά ύπουλο σχέδιο των ξένων. Το «κούρεμα», δεν θα είναι χρεοκοπία των ελληνικών αφεντικών σε δόσεις, αλλά ζηλευτό βραβείο που το ελληνικό κράτος πρέπει να επιδιώξει μέσω σκληρών αριστερών διαπραγματεύσεων (ήδη έχει τσιμπήσει ένα κομματάκι του βραβείου). Η «Τρόικα» δεν θα είναι επιτηρητές των συμφωνιών μεταξύ των ελληνικών αφεντικών και των ανταγωνιστών τους, αλλά η συνέχεια του Χίτλερ.
Το τρίπτυχο Τρόικα - Κούρεμα - Μνημόνιο έδεσε τόσο καλά με τις ελληνικές ιδεοληψίες, γιατί είναι σάρκα από τη σάρκα τους. Οι τρομοκρατημένοι γύρω από την φάτνη έχουν εκπαιδεύσει εαυτούς επί δεκαετίες για να αναγνωρίζουν και να σιχτιρίζουν την «εξάρτηση», τον «παρασιτισμό» και τις λοιπές αριστερές μπούρδες, ακόμη και όταν δεν τους τις δείχνει κάποιος με το δάχτυλο. Τους βόλεψαν καλά εξαρχής, γιατί ήταν ο τρόπος να μην είναι εργάτες, ακόμη καλύτερα γιατί ήταν ο βασικός πολιτικός και ιδεολογικός τρόπος αναβολής του απόλυτου τρόμου: της συνειδητοποίησης ότι ο εχθρός της εργατικής τάξης βρίσκεται πρώτα και κύρια δίπλα της. H γλωσσική τους σύγχυση είναι θαυμάσια για τα αφεντικά γιατί εκτός από συσκοτιστική είναι και λειτουργική. Γιατί εκτός από λειτουργική είναι και οικειοθελής. Γιατί πάνω απ’ όλα είναι βαθιά ταξική.
Μείνετε όμως ήσυχοι ω τρομοκρατημένοι, ο τρόμος σας έχει και πραγματικά αίτια. Η καπιταλιστική κρίση και ο διακρατικός ανταγωνισμός θα συνεχίσουν να εντείνονται. Τα αφεντικά μας θα συνεχίσουν να σκάβουν το λάκο μας. Εν τω μεταξύ, η ιδεολογία της εξάρτησης φοράει την τελευταία της μεταμφίεση και περιμένει να παίξει τον τελευταίο μεγάλο της ρόλο. Θα είναι το σημείο όπου κάποιος μεγάλος άνδρας θα βρεθεί να πει στους τρομοκρατημένους ότι επιτέλους την εξάρτηση την ξεπεράσαμε, ότι το μνημόνιο το κάναμε πατσαβούρα και το τρίψαμε στη μούρη της τρόικας, πλην όμως η μη εξάρτηση χρειάζεται θυσίες. Και ότι σε τελική ανάλυση, οι θυσίες και η μη εξάρτηση παραδοσιακά επιδιώκονται μέσω του ένοπλου κράτους των αφεντικών μας. Μέσα κι έξω από τα σύνορα.
Αν δεν είναι εντελώς ηλίθιοι συλλογικά (πράγμα που στην περίπτωση του πράγματος που αποκαλείται «Σύριζα» παραμένει σοβαρή πιθανότητα), οι σκληρά αντιμαχόμενοι μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί έχουν υπ’ όψη τους αυτή τη σκληρή κατάληξη. Και επιδεικνύουν στοιχειώδη συνέπεια μέσα στο ψέμα τους: παρά την αδιάλλακτη υπερ/αντιμνημονιακότητα, όταν πρόκειται για τα «εθνικά ζητήματα» τα βρίσκουν μια χαρά, όπως αρμόζει σε δύο όψεις του ελληνικού κράτους. Οπότε καλά Χριστούγεννα. Και μη φοβού ω Έλληνες• ούτως ή άλλως, για τους λάθος λόγους φοβάστε.

Antifa διαδήλωση στο Χαλάνδρι
Toν περασμένο Νοέμβριο, ο τοπικός πυρήνας antifa Xalandri μαζί με τη συνέλευση autonome antifa οργάνωσαν διαδήλωση με αφίσα στο Χαλάνδρι. H διαδήλωση ήταν μια δήλωση εναντίωσης στην επιτροπή κατοίκων που θέλει να διώξει τον καταυλισμό Ρομά από την περιοχή, αλλά και σε όλους όσοι «σκύβουν στο πρόβλημα» για να αποκομίσουν οφέλη. Οι Χαλανδριώτες εκείνοι που είδαν τη διαδήλωση να περνά δίπλα από τα μαγαζιά, τις καφετέριες και τα σπίτια τους αναγκάστηκαν, θέλοντας και μη, να της δώσουν ιδιαίτερη προσοχή. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσαν να κάνουν και διαφορετικά. Ένα σώμα διαδηλωτών που εξέπεμπε σε όλους τους τόνους «το πρόβλημα είστε σεις ξεφτίλες ρατσιστές», ζωσμένο μάλιστα με πλαϊνά πανό που έλεγαν το ίδιο σε παραλλαγές, δύσκολα θα περνούσε απαρατήρητο.
Αλλά κι εμείς προσέξαμε καλά τους ρατσιστές του Χαλανδρίου. Τους βρίσουμε κατάμουτρα, ρυπάναμε με τρικάκια τις πόρτες των ορθάνοιχτων «χτυπημένων απ΄την κρίση» μαγαζιών τους, τους στραβομουτσουνιάσαμε, τους καθυστερήσαμε απ’τις δουλειές τους και (ελπίζουμε να) τους χαλάσαμε τη μέρα. Με δυο λόγια, η διαδήλωση αυτή ήξερε τι πάει να κάνει: όχι να πείσει τους μικροαστούς για τα κακά του ρατσισμού –άλλωστε δεν κάναμε ποτέ κάτι τέτοιο για να αρχίσουμε να το κάνουμε τώρα. Αλλά να διεκδικήσει χώρο στην περιοχή πρώτα και κύρια για λογαριασμό των ίδιων των υποκειμένων που συμμετείχαν στη διαδήλωση, αλλά και όλων εκείνων των Χαλανδραίων που δεν νιώθουν διόλου καλά με τους ρατσιστές συμπολίτες τους. Με άλλα λόγια, αυτή η διαδήλωση δεν έγινε για τους Ρομά. Έγινε για να καταδείξει και να πολεμήσει αυτούς που επιτίθενται στους Ρομά. Το ένα έχει μεγάλη διαφορά απ΄το άλλο.
Να το πούμε αλλιώς: στη διαδήλωση αυτή δεν συμμετείχαν Ρομά. Σύμφωνα με τα κινηματικά ήθη, αυτό θεωρείται πρόβλημα. Εμείς πάλι, λέμε πως όχι, δεν είναι πρόβλημα. Και εξηγούμαστε: δεν μπορούμε να νιώσουμε τι σημαίνει να γεννιέσαι Ρομά σε τούτη τη σκατοχώρα και να ζεις από τα γεννοφάσκια σου μέσα σε ένα περιβάλλον διαρκών αποκλεισμών. Δεν ξέρουμε τι σημαίνει να σε κρατάνε με τη βία στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας. Δεν μας πείθουν όσοι προσποιούνται το αντίθετο και με ευκολία γυρεύουν τους Ρομά στις αντιφασιστικές μας δράσεις. Υπάρχουν μάλιστα κι εκείνοι που, παραβλέποντας αυτές τις ταξικές ανισότητες, καταλήγουν συχνά στην αναπαραγωγή ρατσιστικών στερεοτύπων γι΄αυτούς που υποτίθεται «θέλουν να βοηθήσουν». Πόσες φορές έχετε ακούσει από χείλη οικείων πράγματα του είδους (για τους Ρομά ή τους μουσουλμάνους μετανάστες): «δεν καταλαβαίνουν», «δεν οργανώνονται», «έχουν συντηρητικούς και κλειστούς κώδικες», «δεν πατάνε στις πορείες μας», «βαράνε τις γυναίκες τους».
Προτού αναρωτηθούμε γιατί δεν έρχονται οι αποκλεισμένοι στις πορείες μας, θα ταίριαζε πρώτα να αναρωτηθούμε εμείς πόσο φερέγγυοι, αξιόπιστοι, πεισμένοι και οργανωμένοι είμαστε. Βέβαια, υπάρχουν οι αυταπάτες και οι φαντασιώσεις ότι το αντιφασιστικό κίνημα είναι σε πολύ προχωρημένη πολιτική και οργανωτική κατάσταση. Εμείς οι προσγειωμένοι, πάλι, λέμε πως έχουμε ακόμα δρόμο να διανύσουμε. Με άλλα λόγια, το ταξικό χάσμα που μας χωρίζει από το πιο υποτιμημένο πολυεθνικό προλεταριάτο αυτής της χώρας δεν ξεπερνιέται έτσι απλά, με «επαφές». Αλλά με τη φροντίδα, πρώτα και κύρια, να συγκροτηθούμε και να οργανωθούμε εμείς οι ίδιοι. Κι αυτό που μας αντιστοιχεί στην παρούσα φάση είναι να τα βάζουμε με τα ρατσιστικά καθάρματα αυτού του τόπου. Να τα δείχνουμε με το δάκτυλο και να φέρνουμε στην επιφάνεια τα συμφέροντα που τα συσπειρώνουν. Να κτίζουμε διαρκώς πολεμική εναντίον τους. Κι αυτό είναι ολότελα «δικό μας πρόβλημα».

(*Υστερόγραφο: κάνοντας αυτό το τελευταίο που λέμε, δεν αποκλείεται να συναντηθούμε με τους τσιγγάνους. Στο Αγρίνιο, πριν από δύο περίπου χρόνια, όταν οι ντόπιοι αντιφασίστες πήραν γραμμή τη μάζωξη χρυσαυγιτών σε καφενείο της πόλης, μαζεύτηκαν επιτόπου και πορεύτηκαν για να τους τη χαλάσουν. Όσο προχωρούσαν, έρχονταν μαζί τους και οι τσιγγάνοι.)