29 Ιουνίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#56

6/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

Ιδέες και πράξεις
τεύχος 41, 2/5/2014

Στο προηγούμενο τεύχος κλείσαμε τα σαράντα. Το γεγονός δεν συνοδεύτηκε από τυμπανοκρουσίες, δεν φτιάξαμε καν ένα επετειακό εξώφυλλο. Όταν το συζητήσαμε εκ των υστέρων, μας φάνηκε παράξενη τόση αυτοσυγκράτηση. Πόσο μάλλον που θυμηθήκαμε ότι όταν ξεκινούσαμε, ούτε που φανταζόμασταν ότι θα φτάναμε ποτέ, σχεδόν δέκα χρόνια μετά, να μετράμε χίλιες και βάλε σελίδες έντυπου δημοσιευμένου υλικού. Με λίγα λόγια, η κατάσταση σήκωνε μια κάποια αυτοϊκανοποίηση που λένε, αλλά πού! Αρκεστήκαμε στην ηλεκτρονική δημοσίευση του «θεματικού χάρτη» του εντύπου, που κι αυτή δεν έγινε λόγω επετείου. Απλά έτυχε...

Από την άλλη, αυτός ο θεματικός χάρτης δεν είναι αστείο πράγμα. Τον κοιτάμε, τον ξανακοιτάμε... και όσο τον κοιτάμε τόσο παραξενευόμαστε. Ξέρετε, δεν πρέπει κανείς να μπερδεύεται από το αυτοσαρκαστικό ύφος που διέπει πολλά από τα κείμενα που δημοσιεύονται εδώ. Οι άνθρωποι που γράφουν σε αυτό το περιοδικό, διαθέτουν ρεαλιστική αντίληψη του πραγματικού πολιτικού τους μεγέθους – από εκεί προέρχεται ο αυτοσαρκασμός. Από την άλλη, πρέπει να σας πούμε, για να ξεφύγουμε λίγο από τον αυτοσαρκασμό, ότι οι ίδιοι άνθρωποι έχουν εξίσου ρεαλιστική αντίληψη του τι ακριβώς έχουν καταφέρει αυτά τα χρόνια. Λοιπόν, τεύχος το τεύχος, σελίδα τη σελίδα, μέσα από αυτό το περιοδικό χτίστηκε μια αντίληψη για τον φασισμό και την ιστορία του που ξεπερνούσε τις αντιλήψεις για τον φασισμό όπως υπήρχαν στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα στην Ελλάδα. Και μάλιστα, μια αντίληψη που ήταν και είναι κατάλληλη για να κατανοήσει και να αντιμετωπίσει κανείς τον ελληνικό φασισμό στη σημερινή συγκυρία.

Αυτό το εγχείρημα ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Ξεκίνησε σε μια εποχή που η πιο δημοφιλής ρήση ήταν «τι θα γίνει ρε, όλο συζητάμε, άντε να κάνουμε και τίποτα». Και εξελίχθηκε σε ένα περιβάλλον τόσο φτωχό διανοητικά που μπορούσε ο κάθε ημιμαθής να παριστάνει τον αρχηγό σε άλλους αμαθείς, μόνο και μόνο γιατί μπορούσε να τραυλίσει τα στοιχειώδη που σε άλλες εποχές θα ήταν ψωμοτύρι.

Η περίοδος που διανύουμε, ούτε απέχει πολύ, ούτε διαφέρει θεαματικά από εκείνες τις εποχές. Κενό στη σκέψη, φετιχισμός με τη «δράση», κι όποιος δεν ντρέπεται να ανοίξει το στόμα του, παρότι ξέρει καλά ότι μαλακίες λέει, γίνεται αρχηγός των αόμματων. Οπότε δεν έχουμε καμιά ιδιαίτερη προσδοκία, ούτε από τον θεματικό χάρτη, ούτε από τα άλλα που κάνουμε. Θα διαβαστούν όσο διαβαστούν, θα θαυμαστούν όσο θαυμαστούν, θα αντιγραφούν όσο αντιγραφούν και από δω παν κι άλλοι. Έτσι νομίζουμε ότι έχουν τα πράγματα, γιατί έχουμε την εντύπωση ότι το βασικότερο συστατικό της μεθόδου που ακολουθούμε για να κάνουμε όσα κάνουμε, όσο κι αν το διαφημίζουμε, παραμένει κρυφό. Λοιπόν, μπορούμε και έχουμε μία συνεκτική γνώμη για τον καπιταλιστικό κόσμο σε καιρούς που δεν υπάρχουν συνεκτικές γνώμες για τίποτα, μπορούμε να εξηγούμε και να προβλέπουμε, μπορούμε να ελαχιστοποιούμε την έκπληξη και να μεγιστοποιούμε την εγκυρότητα γιατί οι απόψεις που εκφράζονται εδώ είναι συλλογικές. Δεν γράφονται από ένα άτομο που του ήρθε η φώτιση, ούτε από άτομα σε διαρκή μεταξύ τους ανταγωνισμό, αλλά από μία πολιτική ομάδα που εδώ και δέκα χρόνια λειτουργεί επιδιώκοντας την πολιτική συμφωνία στο εσωτερικό της. Ακόμη περισσότερο, τα όσα γράφονται εδώ, δεν δοκιμάζονται σε κάποιο πεδίο μάχης των ιδεών, δοκιμάζονται στην πράξη, υπόκεινται στην έμπρακτη κριτική πολύ περισσότερων συντρόφων και συντροφισσών• και είτε πετυχαίνουν και στρώνουν δρόμο για το μέλλον, είτε αποτυχαίνουν και πάμε γι’ άλλα. Όταν πετυχαίνουν υποστηρίζονται με τη συλλογική εργασία, όχι εκείνων που τα λένε, αλλά πολύ περισσότερων. Όταν αποτυχαίνουν, η αποτυχία τους προβληματίζει, όχι εκείνους που τα λένε και όχι λόγω προαιρετικής διάθεσης αυτοκριτικής, αλλά εκείνους που τα κάνουν πράξη• και τους απασχολούν υποχρεωτικά.

Η εποχή είναι σκληρή. Τα χρόνια από το 2009 είναι ακόμη λίγα. Και μπορεί ο καθένας που κάτι έλεγε πριν από το 2009, ακόμη να παριστάνει ότι τα όσα ακολούθησαν τον επιβεβαιώνουν. Είχαν δίκιο λοιπόν οι οπαδοί της αντιπαγκοσμιοποίησης, οι ανθρωπιστές αριστεροί, οι συνδικαλιστές πάσης μορφής, οι αρχηγοί της αντεξουσίας, οι φίλοι των αγανακτισμένων του Συντάγματος, οι μεταμοντέρνοι ακαδημαϊκοί, οι πατριώτες των ανθρωπιστικών επιστημών, οι κινηματικοί που έλεγαν ότι τελείωσε ο καπιταλισμός και πέθανε η εργατική τάξη, οι αντιφασίστες που έλεγαν ότι ο φασισμός και ο πόλεμος είναι όντα της προϊστορίας του ανθρώπινου είδους. Είχαν όλοι τους δίκιο. Αλλά σε δέκα το πολύ χρόνια, ετούτη η χώρα θα διαφέρει θεαματικά απ’ ό,τι ξέραμε και είχαμε συνηθίσει. Μην παρεξηγηθούμε: η βλακεία θα συνεχίσει να διαδίδεται, η σχέση μας με το λόγο, ειδικά τον γραπτό, θα συνεχίσει να χειροτερεύει, οι κάθε είδους αρχηγοί θα συνεχίσουν να πουλάνε μούρη στους αδαείς και η ζωή θα συνεχίσει να περνάει λαθραία. Εκείνο που θα αλλάζει όλο και πιο πολύ θα είναι η σχέση λόγων και έργων, η όλο και μεγαλύτερη ανάγκη οι απόψεις να διατυπώνονται και να λειτουργούν. Είναι η μεθοδολογία παραγωγής ιδεών και κατευθύνσεων που θα γίνεται όλο και περισσότερο ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Εκεί πια, όλο και περισσότερο, όλοι θα δοκιμάζονται.
Και νομίζουμε ότι εκεί θα δοκιμαστούμε όλοι μας.
Μπορεί να ξαναπούμε διάφορα στο τεύχος 50.