19 Αυγούστου, 2018

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 

 

Η Χρυσή Αυγή στη δίνη των αφηρημένων εννοιών

 

Τι είναι, άραγε, μια δίκη που κρατάει τρία χρόνια; Ποιος θυμάται ποιοι είναι οι κατηγορούμενοι και τι διάολο λέει η πολιτική αγωγή; Τα ερωτήματα δεν είναι υπαρξιακής φύσης (του είδους τι είναι ο άνθρωπος και ποιο το νόημα της ζωής;), αλλά απολύτως γειωμένα στην πραγματικότητα. Όντως αναρωτιόμαστε τι γίνεται με τη δίκη της Χρυσής Αυγής που τον περασμένο Απρίλη έκλεισε τρία χρόνια επιτυχίες μέσα στις δικαστικές αίθουσες. Όντως αναρωτιόμαστε τι ρόλο βαράει η πολιτική αγωγή που έχει αναλάβει αυτόκλητα την “υπεράσπιση του αντιφασιστικού κινήματος”. Και πολλά άλλα αναρωτιόμαστε γι' αυτό και είπαμε να ασχοληθούμε λίγο. Αφορμή μάς έδωσαν οι τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ χρυσαυγιτών που πρόσφατα παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο κι όσο να πεις δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητες. Τόσο λόγω του περιεχομένου τους, όσο και λόγω της ερμηνείας που έτυχαν από τους αριστερούς (ναι, ναι, τους “υπερασπιστές του αντιφασιστικού κινήματος”) αναλυτές. Πρόκειται για έναν τεράστιο όγκο συνομιλιών, -5.500 τηλεφωνικές κλήσεις ή αλλιώς 200 ώρες ηχητικού υλικού-, που κατέγραψε η ΕΥΠ κι αφορούν κατά κύριο λόγο την περίοδο αμέσως μετά τη δολοφονία του Φύσσα. Από αυτό το υλικό ένα μικρό μόνο μέρος ακούστηκε στο δικαστήριο κι ένα ακόμα πιο μικρό επέλεξαν οι αριστεροί εργολάβοι να εμφανίσουν στην ιστοσελίδα jail golden dawn. Και κάπου εδώ, βέβαια, κι άλλα ερωτήματα μάς την έχουν στημένη στη γωνία: πόσο καιρό παρακολουθούσε η ΕΥΠ τους χρυσαυγίτες, πόσες ώρες συνομιλιών έχει ακόμα στα χέρια της και με ποια ακριβώς κριτήρια επέλεξε το συγκεκριμένο υλικό και το έδωσε για δημόσια κατανάλωση; Πόσοι πάλαι ποτέ πρωτοκλασάτοι φασίστες θεωρήθηκαν “καμμένα χαρτιά”, τι είδους διαπραγματεύσεις έγιναν κι ποιες ανακατατάξεις στο εσωτερικό της ακροδεξιάς επέφεραν οι συλλήψεις επί “αντιφασίστα Σαμαρά” κι η διεξαγωγή της δίκης επί “πρώτη φορά αριστερά” ; Εντάξει· Σέρλοκ Χολμς δεν είμαστε, νουάρ υπάρχει στις παρακάτω σελίδες του τεύχους που κρατάτε στα χέρια σας, οπότε ας βάλουμε κανένα φρένο στα ερωτήματα, μπας και καταφέρουμε να βγάλουμε καμιά άκρη. Παρακάτω, θα προσπαθήσουμε να δούμε πώς το αριστερό αίτημα να καταδικαστεί η ΧΑ ως εγκληματική οργάνωση αποτελεί τη μαγιά για νέους μύθους.

 

Ρε, μανία με την “εγκληματική οργάνωση”...

 

Όπως είπαμε και παραπάνω οι συνομιλίες των χρυσαυγιτών έχουν ένα ενδιαφέρον ως προς το περιεχόμενό τους κι άλλο ένα ως προς την ερμηνεία που τους επιφύλαξαν οι αριστεροί ξερόλες. Αν, λοιπόν, μπει κανείς στη σελίδα της “υπεράσπισης του αντιφασιστικού κινήματος” (ναι, έχουμε κολλήσει· δεν μπορούμε να το ξεπεράσουμε αυτό) θα βρει τα ηχητικά που αφορούν προβεβλημένα στελέχη της ΧΑ όπως ο Αποστόλου, ο Δεβελέκος, ο Τσακανίκας, ο Πατέλης κά, κι αμέσως μετά από κάθε συνομιλία θα βρει βιντεάκι επεξήγησης του εν λόγω υλικού. Ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα από τη συνομιλία του Αποστόλου με έναν άλλο φασίστα όπου -ω, τι έκπληξη!-, οι χρυσαυγίτες μιλάνε για μεροκάματα στη Συγγρού κι όχι για τις ιδεολογικές καταβολές του ναζισμού. Ο Αποστόλου ξεκινάει ενημερώνοντας ότι “μάλλον θα δουλέψουμε στο Καραμέλα τώρα”, και συνεχίζει αφηγούμενος ένα περιστατικό που συνέβη μια ωραία πρωία:

 

(...) Έχουμε σχολάσει και 7:00 το πρωί πάμε με τον Άγγελο για ποτό. Σε ελληνάδικο, έπαιζε Γονίδη και τέτοια. Και λέει στην μπαργούμαν: “Λοιπόν, δεν χρειάζεται να χαλάσουμε τις καρδιές μας. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ. Φέρε τέσσερα μπουκάλια”. Αυτή του λέει “ρε Άγγελε, τι τέσσερα μπουκάλια;”. Της λέει “φέρε τα μπουκάλια γιατί θα στο κάνω τούμπα το μαγαζί”. Φέρνει τα μπουκάλια, τα ανοίγει ο Άγγελος, γέμιζε σφηνάκια, τα μισά τα έριχνε κάτω, έσπασε τα δύο μπουκάλια, το ένα το ήπιαμε -δυο άτομα ένα μπουκάλι ουίσκι, καταλαβαίνεις. (...) Και κάνει το λάθος η μπαργούμαν και κόβει απόδειξη. Λέει “είναι 450 ευρώ”. Της λέει ο Άγγελος “ναι, και;”. “Μα ρε Άγγελε 450 ευρώ ζημιά μάς έχεις κάνει σήμερα. Κάποιος δεν πρέπει να πληρώσει;”, τον ρωτάει. “Ωραία, της λέει, άνοιξε το ταμείο και δώσε μας από ένα πενηντάρικο γιατί έχουμε να πάμε κι αλλού”. Ο Άγγελος, κι ο Δημήτρης που είναι τώρα μέσα, ήταν προστασία σε αυτό το μαγαζί, αλλά είχε καιρό να περάσει για να πάρει λεφτά. Καθώς φεύγουμε, λέει στο αφεντικό: “όποιος σε πειράξει, πάρε τηλέφωνο. Καθαρίζω εγώ[1].

 

Φυσικά, οι αριστεροί ξέρουν πολύ καλά ότι το πρωτογενές υλικό δεν λέει τίποτα από μόνο του· σημασία έχει αυτός που το ακούει να είναι φορέας της “σωστής άποψης” για το ελληνικό κράτος, για την κατάσταση του πολιτικού συστήματος εν καιρώ κρίσης και πάει λέγοντας. Γιατί καλά τα τεκμήρια, καλές οι χιλιάδες απομαγνητοφωνήσεις αλλά, ας μη γελιόμαστε, το παιχνίδι παίζεται στη γνώμη. Στο ποια τέλος πάντων γνώμη τεκμηριώνουν τα τεκμήρια. Γιατί όπως κι αν το κάνουμε, είναι άλλο να ξεκινάς να ακούσεις τους φασίστες να μιλάνε για τα μπραβιλίκια στα κωλόμπαρα της Συγγρού έχοντας στο μυαλό σου ότι η ΧΑ πάτησε σε προϋπάρχουσες υλικές σχέσεις κομματιών της μαφίας (άρα και της ελληνικής αστυνομίας) κι επεδίωξε να αποτελέσει τον πολιτικό τους εκφραστή[2] κι είναι άλλο να κολυμπάς μέσα στα θολά νερά της ιδεολογίας και να βλέπεις παντού “θαυμαστές του Χίτλερ” που διακρίνονται για την τυφλή υποταγή τους στον αρχηγό κι είναι πιστοί στα “ναζιστικά ιδεώδη”. Κι επειδή η δεύτερη εκδοχή είναι μια πολυλειτουργική, εξαιρετικά βολική γνώμη που και το κομμάτι της ως “αντιφασιστική” κάνει και εκδούλευση στο ελληνικό κράτος πουλάει, αφού βάζει στο απυρόβλητο τις υλικές σχέσεις, είναι αυτή που προσφέρεται σε μεγάλες δόσεις. Και μάλιστα εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες. Για την ακρίβεια, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 στις σελίδες της all time classic Ελευθεροτυπίας τέτοιες θέσεις χτίζονταν λιθαράκι λιθαράκι. Άλλωστε, ένας από τους βασικούς εκφραστές ήταν – και παραμένει- ο Δημήτρης Ψαρράς που με τα χρόνια εξελίχθηκε σε “ειδικό ναζιστολόγο”. Θα κάνουμε μόνο μια σύντομη αναφορά στα όσα είπε ο Ψαρράς τον περασμένο Οκτώβρη στη δίκη της ΧΑ:

 

 Η Χρυσή Αυγή δεν είναι κόμμα που εξελίχθηκε σε εγκληματική οργάνωση. Ούτε κόμμα που έχει στις τάξεις του εγκληματική οργάνωση. Ξεκίνησε ως εγκληματική οργάνωση”. (...) “Δεν υπάρχει Χρυσή Αυγή χωρίς τον Μιχαλολιάκο. Ο Μιχαλολιάκος είναι η Χρυσή Αυγή. Δεν υπάρχει σε καμία φάση της ζωής της χωρίς τον Αρχηγό της[3].

 

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε κι ένας άλλος μάρτυρας κατηγορίας, ο Δημήτρης Κουσουρής, ο οποίος το 1998 είχε δεχτεί επίθεση από ομάδα χρυσαυγιτών με επικεφαλής τον Περίανδρο και για καιρό ήταν μεταξύ ζωής και θανάτου:

 

είναι μια ναζιστική, εθνικοσοσιαλιστική οργάνωση, που με βάση την ιδεολογία της αναγνωρίζει ως εχθρούς της αριστερούς, κομμουνιστές, μετανάστες και μειονότητες[4].

 

Και από τα δύο αυτά αποσπάσματα οι μπάτσοι λείπουν από το προσκήνιο, τα μεροκάματα στη νύχτα έχουν κάνει φτερά, η ώσμωση νόμιμου και παράνομου κεφαλαίου κι η συνακόλουθη αναζήτηση πολιτικής έκφρασης προσκρούει πάνω σε αφηρημένες έννοιες όπως η “Αρχή του Αρχηγού” κι άλλα τέτοια ωραία. Με λίγα λόγια, σύμφωνα με την επίσημη αριστερή αφήγηση που δεν λέει να το βουλώσει με τίποτα, ο φασισμός στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι ο Μιχαλολιάκος κι οι φασίστες είναι κάτι απόκοσμα πλάσματα του δάσους που κάνουν αθλοπαιδιές στον Μέλανα Δρυμό δοξάζοντας το αρχαίο πνεύμα των Γότθων και των Βησιγότθων. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Νομίζουμε ότι η παρακάτω διευκρίνηση δεν είναι απολύτως απαραίτητη, αλλά ας την κάνουμε για καλό και για κακό. Άλλωστε, μια διευκρίνηση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Όταν λέμε ότι η αντίληψη πως η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση είναι μια αντίληψη κρατικής έμπνευσης και χρησιμότητας, δεν εννοούμε ότι η ΧΑ είναι “ένα μάτσο μαλάκες που σιγά τώρα”. Και τις δολοφονίες της τις έχει κάνει και τις επιθέσεις της σε πολιτικούς χώρους τις έχει κάνει και μάλιστα οι βίαιες ενέργειές της είναι πολλές περισσότερες απ' όσες υπάρχουν στο κατηγορητήριο. Ούτε φάγαμε ξαφνικά την πετριά και είπαμε “α, τι λείπει από την ανάλυση της τωρινής συγκυρίας; Μα προφανώς μία αντιπαράθεση ιδεών και θεωριών περί του τι είναι μια εγκληματική οργάνωση, ένα πολιτικό κόμμα κλπ”.[5] Κάθε άλλο. Αν μπορούμε να βγάλουμε ένα πρώτο συμπέρασμα από αυτή τη μισοξεχασμένη δίκη που κρατάει ήδη τρία χρόνια και διεξάγεται σε μια περίοδο πολιτικής ρευστότητας, είναι ότι μόνο δευτερευόντως ασχολείται με τις πράξεις των χρυσαυγιτών. Μας φαίνεται ότι στις δικαστικές αίθουσες του Κορυδαλλού και του Εφετείου, στις ιστοσελίδες που έχουν επιφορτιστεί με το ιερό έργο της διαμεσολάβησης για να περνάει η κρατική γραμμή παντού, στις συνεντεύξεις τύπου και στα δημοσιεύματα που έχουν τη βούλα της πολιτικής αγωγής, οι μηχανισμοί του ελληνικού κράτους κι οι αριστεροί τοποτηρητές του political correct αντιφασισμού έχουν αναλάβει να κεντήσουν μια επίσημη ερμηνεία, για τωρινή και μελλοντική χρήση, γύρω από το τι είναι οι φασίστες και για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται. Αυτή είναι η αποστολή που έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας.

Και κάπως έτσι μπορούν οι αριστεροί ταχυδακτυλουργοί να κάνουν πραγματικά μαγικά. Μπορεί δηλαδή εσύ να ακούς τον Αποστόλου να λέει για τα μεροκάματα στο κλαμπ “Καραμέλα” στη Συγγρού, για τις σχέσεις του κυρίου Γιοβανίδη και γενικά του ΑΤ Νίκαιας με τον φασιστοπυρήνα της περιοχής και στο καπάκι να βγαίνει ο αριστερός δικηγόρος και να επιμένει πως από το ηχητικό φάνηκε ξεκάθαρα ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εγκληματική οργάνωση που τα μέλη της πρωί βράδυ προσκυνάνε τον ναζισμό. Μπορεί εσύ να καταλαβαίνεις ότι οι φασίστες έχουν μια αρκετά σαφή εικόνα για τον εαυτό τους, η οποία προσδιορίζεται από την έμμισθη σχέση με τα αφεντικά των στριπτιτζάδικων, από τις άκρες στην ΕΛ.ΑΣ, από τη στήριξη του οικογενειακού και φιλικού τους περιβάλλοντος[6], αλλά η αριστερή φωνούλα του βιντεοαναλυτή να συνεχίζει ακάθεκτη: “έχουμε να κάνουμε με οργάνωση με στρατιωτικό σχηματισμό και κάθετη ιεραρχία”.

Οπότε; Οπότε η ΧΑ είναι μια εγκληματική οργάνωση (άρα η αντιμετώπισή της είναι αρμοδιότητα της αστυνομίας και της δικαιοσύνης, ε;), υπάρχει λόγω του αρχηγού της (άρα αν μπει ο Μιχαλολιάκος στη φυλακή, οι φασίστες συμπολίτες μας απλώς θα εξατμιστούν, ε;) και τα κίνητρα της εντάσσονται στη σφαίρα των ιδεών κι όχι της ύλης (άρα καμία σχέση δεν έχει με την επίθεση του ελληνικού κράτους εναντίον της πολυεθνικής εργατικής του τάξης, ε;). Ρε, πού μπλέξαμε.

 

Ψόφησε, ψοφάει, θα ψοφήσει;

 

Από τον Νοέμβρη του 2010 που η ΧΑ μπήκε στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας μέχρι σήμερα που μετράει ήδη έξι χρόνια στα κοινοβουλευτικά έδρανα, σίγουρα πολλά έχουν αλλάξει. Έχει χάσει στελεχικό δυναμικό, έχει φάει ανάστροφες σε κάθε πόλη όπου εμφανίστηκε με φιλοδοξίες κυριαρχίας στον δημόσιο χώρο, έχει δεχτεί πίεση από την παρουσία και την καθημερινή δράση οργανωμένων αντιφασιστών σε πολλές γειτονιές της Αθήνας κι όχι μόνο. Κατά τη γνώμη μας, αυτό δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε κανείς να θριαμβολογεί θεωρώντας ότι οι φασίστες εξαφανίστηκαν. Ούτε βέβαια και να κινδυνολογεί ή να τους προσδίδει μεγαλύτερη σημασία απ’ όση τους αντιστοιχεί. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ακόμα κι αν δεν ξέρουμε τι κουμάντα κάνει το ελληνικό κράτος στο εσωτερικό του, πώς σκοπεύει να συνεχίσει το στρίμωγμα της εργατικής του τάξης με ή χωρίς μνημόνιο, ενώ ταυτόχρονα στριμώχνει (όσο τουλάχιστον το παίρνει) τους γείτονές του με πρώτη την Τουρκία, ένα πράγμα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα. Το όποιο μέλλον της ΧΑ, το αν δηλαδή θα είναι ή όχι ορατή και κινητική το επόμενο διάστημα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις ευρύτερες επιλογές του ελληνικού κράτους. Ε, όσο τώρα για την αντιμετώπισή της, αυτή θα κριθεί στο επίπεδο της γειτονιάς, της πλατείας, του σχολείου και σίγουρα όχι στις δικαστικές αίθουσες. Μη λέμε τα αυτονόητα...

 

 

 

Σεπτέμβρης του 2012: Ο Αποστόλου (με το κινητό στο χέρι) κι ο Σαλούφας απέναντι σε αντιφασίστες στον Πειραιά. Εντάξει· δεν το λες ακριβώς “στρατιωτικό σχηματισμό” αυτό το πράγμα...

 

     

  

Ο Ψαρράς αγορεύει. Μιλάει για εσωτερικούς κώδικες, οργανογράμματα και καταστατικά της ΧΑ. Η έδρα προσπαθεί να δείξει συγκατάβαση. Αν μπορούσε, θα του έλεγε: “πες λίγο εκείνο το καλό για την “Αρχή του Αρχηγού” να γελάσουμε. Αυτά τα άλλα που λες είναι ξενέρωτα”.



[1] Περισσότερα στη διεύθυνση: jailgoldendawn.com/2018/04/11/αποκαλυπτικά-ηχητικά-1-οι-συνομιλίες/

[2] Βλ., σχετικά την μπροσούρα “Επιτροπές Κατοίκων. Κατάδυση στο μέλλον του ελληνικού φασισμού”, autonome antifa, Μάρτης 2012.

[3] Γιώτα Τέσση, “Η Χρυσή Αυγή ήταν πάντα εγκληματική οργάνωση”, Εφημερίδα των Συντακτών, 02/10/2017.

[4] Λαζαρίδου Ειρήνη, “Είναι εγκληματική οργάνωση με στρατιωτική δομή”, Αυγή, 16/12/2017.

[5] Περισσότερα για τη ΧΑ ως κόμμα και για τη συμβολή της στην “ομαλή λειτουργία” του ελληνικού καπιταλισμού στα πρώτα χρόνια της κρίσης, βλ., στο κείμενο “Φασισμός και Αντιφασισμός Σήμερα. Μέρος Ε’: Αυτόνομος Αντιφασισμός”, περιοδικό antifa τ. 39, Δεκέμβρης 2013. Πάτησε εδώ.

[6] Είναι χαρακτηριστικός ο διάλογος ενός χρυσαυγίτη με τον πατέρα του όταν ο τελευταίος λέει στο φυντάνι του ότι πρέπει να αλλάξει κινητό γιατί σίγουρα θα τον παρακολουθούν και του δίνει μια καινούρια κάρτα σιμ, κωδικούς κτλ. Αντίστοιχα και η συνομιλία μεταξύ του Αποστόλου και της μάνας του, κατά την οποία η τελευταία σπεύδει να τον καθησυχάσει ότι τα καθάρισε όλα κι ότι δεν υπάρχει τίποτα επιλήψιμο στο σπίτι.